Πηγή έμπνευσης οι ηλικιωμένοι απέναντι στον κορωνοϊό

Σε μία εποχή πρωτόγνωρη, με καταστάσεις που μόνο στα βιβλία της ιστορίας είχαμε δει, η διάθεση και η ψυχολογία μας δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε. Οι αντοχές μας μπορεί να αποδεικνύονται λιγότερες απ’ όσο υπολογίζαμε και η στεναχώρια που έχει σκεπάσει όλο τον κόσμο να μοιάζει με λίθο ακούνητο.

Και όταν ψάχνουμε να βρούμε τη λύση, αυτή συνήθως έρχεται από ανθρώπους που έχουν περάσει ανάλογες ή χειρότερες καταστάσεις, άνθρωποι που «ψήθηκαν» στη ζωή, που βγήκαν νικητές παρά τις αναποδιές, τα στραπάτσα και τα εμπόδια. Άνθρωποι που κουβαλάνε δεκαετίες εμπειριών στην πλάτη τους και ακόμα και τώρα, την δύσκολη περίοδο της πανδημίας εξακολουθούν να χαμογελάνε.

Στη ΦΡΟΝΤΙΔΑ είμαστε πολλοί χαρούμενοι που ζούμε ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους. Οι ηλικιωμένοι μας είναι οι κυριότεροι δάσκαλοί μας. Αυτοί που κάθε μέρα μας συμβουλεύουν, μας διδάσκουν μας δίνουν ελπίδα.  Ναι, αυτοί είναι που μας δίνουν ελπίδα γιατί παρά την κατάσταση υγείας τους, η σοφία, παράγωγο των χρόνων που πέρασαν, εξακολουθεί να είναι μέσα τους.

Τα παρακάτω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα συνεντεύξεων όπως μεταδόθηκαν στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα της ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ που μεταδίδεται κάθε Δευτέρα, 9πμ- 10πμ στο 3ΧΥ Ράδιο Ελλάς. Ο σκοπός του κειμένου δεν είναι η παραγωγή της γνωστής έκφρασης «εγώ είμαι καλύτερα από αυτούς» . Ο σκοπός είναι οι ιστορίες αυτές να μας εμπνεύσουν για να καταλάβουμε όλοι μας ότι η ζωή είναι ένα μεγάλο ταξίδι και ο κορωνοϊός μία ακόμα στάση σε αυτό. Δυσάρεστη αλλά στάση.

«Να πολεμάτε τη ζωή»

Ο κ. Ηλίας Καλοπίσης είναι ένας από τους εκατοντάδες ηλικιωμένους που λαμβάνει υπηρεσίες φροντίδας στο σπίτι από τη ΦΡΟΝΤΙΔΑ. Από πολύ νωρίς είδε τη σκληρή πλευρά της ζωής όταν η μητέρα του πέθανε, αφήνοντας τον πατέρα του μόνο να θρέψει έξι παιδιά.

Ζούσαν στην Καισαριανή όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος. «Το 1941 περάσαμε πείνα. Μεγάλη πείνα. Εκεί είναι που έχασα και ένα από τα αδέρφια μου, μόλις 18 χρόνων ήταν»

«Για να σώσει τα υπόλοιπα παιδιά ο πατέρας μου, αποφάσισε να μας πάει στη Τρίπολη. Περπατάγαμε 10 μέρες για να φτάσουμε και κυρίως βράδυ γιατί το πρωί είχε ζέστη».
«Στο χωριό δεν είχαμε τίποτα. Ούτε σπίτι ούτε χωράφια. Δουλεύoυμε από εδώ και από εκεί για να σταθούμε στα πόδια μας.

Όταν αυτός και τα αδέρφια του ενηλικιώθηκαν επέστρεψαν στην Αθήνα και μετά από λίγα χρόνια στην Αυστραλία. Η μετανάστευση ήταν και αυτή σκληρή με τα δολάρια να βγαίνουν δύσκολα
«Το πολεμήσαμε μαζί με τη γυναίκα μου την Ελένη. Δεν το βάλαμε κάτω».

Στην ερώτησή μας για το πώς μπορούμε και εμείς να καταφέρουμε να βγούμε νικητές στη ζωή, ο κ. Ηλίας απαντά.

«Να είσαστε αισιόδοξοι. Να μη φοβόσαστε και να πολεμάτε τη ζωή. Αν βάλεις το κεφάλι κάτω τελείωσες. Ψηλά το κεφάλι και συνέχισε».

«Υπομονή και όλα θα περάσουν»

Ο κ. Σταύρος Αρβανίτης είναι ένας από τους 120 ηλικιωμένους που κατοικούν στον οίκο ευγηρίας της ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ στο Thornbury. Από την Κεφαλλονιά και από φτωχή οικογένεια, αποφάσισε να έρθει στην Αυστραλία για ένα καλύτερο οικονομικό μέλλον.
«Πέντε οικογένειες μέναμε σε ένα σπίτι με πέντε δωμάτια στην αρχή. Είχαμε όμως δύο κουζίνες οπότε κάτι ήταν και αυτό», θυμάται.

Όταν κατάφερε και έκανε την δική του οικογένεια άλλαξε η ζωή του όλη. Έβλεπε τα παιδιά του να μεγαλώνουν και έπαιρνε δύναμη. «Ήθελα να ζήσω για να τα δω να μεγαλώνουν και να προοδεύουν», λέει.
Πάντα περιποιημένος και με το χαμόγελο στα χείλη, ο κ. Σταύρος δεν κρύβει ότι όταν άκουσε για τον κορωνοϊό ανησύχησε. Οι ειδήσεις, η οικογένειά του, οι άλλοι ηλικιωμένοι, όλοι μιλάγαν για τον αόρατο εχθρό που απειλεί την υφήλιο. Ελπίζει ωστόσο ότι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε και να βγούμε ακέραιοι στην άλλη πλευρά της όχθης.

«Για εμένα η μεγαλύτερη αρετή είναι η υπομονή. Αν έχεις υπομονή έχεις και γαλήνη, και ανθρωπιά και όλα».

«Ακόμα και μόνος στο σπίτι σου να είσαι, μην στεναχωριέσαι. Άνοιξε την τηλεόραση, χόρεψε και θα περάσει».

Λίγο πιο δίπλα από τον κ. Σταύρο κάθετε η Αφροδίτη Πετινάτου.

Η κ. Αφροδίτη ξέρει από αρρώστιες γιατί εργαζόταν σε νοσοκομεία για 50 χρόνια, και παρέδιδε φαγητό στους ασθενείς. «Όταν έβλεπα αρρώστους στα νοσοκομεία προσπαθούσα να τους δώσω κουράγιο.

Αυτό κάνει και τώρα όταν μιλάει με κάποιον για τον κορωνοϊό. «Η υπομονή είναι η καλύτερη ευχή. Θα περάσει και ο κορωνοϊός, όλα περνάνε κάποια στιγμή», υπογραμμίζει.

Η κ. Έφη Στεφανίδη λαμβάνει υπηρεσίες στο σπίτι από τη ΦΡΟΝΤΙΔΑ για να συνεχίσει να ζει ανεξάρτητη. Έχει μάλιστα ιδιαίτερο ζήλο με την τεχνολογία και καθημερινά μιλάει με συγγενείς της και από την Ελλάδα μέσω tablet.
Αν και δεν κρύβει ότι φοβάται από τον κορωνοϊό καθώς ανήκει σε μία από τις ευαίσθητες ομάδες,  καταλαβαίνει ότι πρέπει να παίρνει και τις προφυλάξεις της για να διατηρηθεί υγιής και δυνατή.

«Η καθαριότητα, η μάσκα, όλα είναι απαραίτητα. Πρέπει να ακολουθούμε τις οδηγίες», μας λέει.

«Η αγάπη και πάλι θα νικήσει όμως. Πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλο γιατί είμαστε όλοι παιδιά του Θεού. Να προσέχουμε και να προσευχόμαστε και θα περάσει και αυτό», μας λέει.

Μία από τις αξίες της ΦΡΟΝΤΙΔΑ είναι «φέρε τη χαρά». Και δεν εννοούμε μόνο να μοιράζουμε εμείς τη χαρά για τους ηλικιωμένους μας. Οι ηλικιωμένοι μας είναι αυτοί που μας κάνουν χαρούμενους κάθε ημέρα. Με τις ιστορίες, τα μαθήματα και τις συμβουλές τους.
Είναι αυτοί που μας δίνουν κουράγιο, όπως θα μας έδινε η γιαγιά και ο παππούς μας που αφήσαμε πίσω στην Ελλάδα, ή που αποχαιρετίσαμε όταν έφυγαν για το μεγάλο ταξίδι. Και με τις ευχές τους και τα λόγια τους μας εμπνέουν για την επόμενη ημέρα, με ή χωρίς κορωνοϊό.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.